انسان مجموعه ای از رسیدن ها و نرسیدن هاست. هردو رو تجربه میکنه اما انگار نرسیدن ها بیشتر یادش میمونن! بیشتر حس میکنه قوی تر حضور داره! اون حسرتی که همیشه با تو خواهد موند شاید آرزوت بعدا امری بدیهی شد اما حسرتش باقی میمونه.
این عطر بوی نرسیدن در اوج رسیدن هاست. بوی دوچرخه‌ای که دوازده سالگی میخواستی و وقتی بیست و پنج سالگی بهش رسیدی حتی رغبت سوار شدنشو نداری اما غمش با تو میمونه، جلوته میبینیش اما میگی ای کاش داشتمش!
بوی سازی که هجده سالگی عاشقش بودی و سی سالگی حالت ازش بهم میخوره! بوی رد شدن از جلوی دانشگاهی که رویات بود و بهش نرسیدی. یادآور چیزیه که نباید!
بوی خبر بدی که تو جشن موفقیتت بهت میدن، با لباسای خوشگلت درحالیکه بهترین ورژن خودت بودی درحالیکه هنوز برق شادی در چشمات سوسو میزنه نشستی روی صندلی فلزی سرد و خیره به کاشی های سفید سرامیک در حالیکه کنارت گل های سبز و زشت خاردار اما گرون وجود دارن، هم بوی تلخی و سرد اونارو حس می‌کنی هم شیرینی بوی موفقیتی که تو تنت نشسته رو. اما با اضطراب نشستی که جسد بی جون عزیزتو ببینی. این عطر غم داره! فقر رو در عین ثروت داره. شاید عطری نباشه که روزمره بزنم و برم بیرون، اما هرگز نفرتی بهش حس نخواهم کرد.

اولش کمی بوش تنده
اما ملایم و نرم خواهد شد، خیلی نرم.
بوی گل های سفید و یک حس تمیزی داره. مثل اینکه یک حریر توری سفید تازه و تمیز رو بندازی روی گل های سفید.