Juice world - lucid dream
گفتم هلنا بیا یه ادکلنم رو تست کنیم، گفت دایی باز ادکلن جدید گرفتی؟ گفتم جدید نیست از قدیم مونده، نترس ساواژ نیست، هلنا تینیجره ، با خنده تو راهرو گفت اه ساواژ خززززز ،عمو علیرضا می زنه هی بهش می گم از بوش بدم میاد و پسری که بوشو بده کنسله، رسیدیم اتاق گفتم بشین رو صندلی نشست، کشو رو باز کردم انتها بود، انتهای انتهای ادکلن های رنگا وارنگ، گفتم هلنا چشاتو ببند، گفتم این بوش ساواژ نیست ولی تو اون خونه هاس، رو دستش زدم و پنهونش کردم، بو کشید چشات باز شد با لبخند وایییییییی چه خوش بوئه دایی جون،انگاری ساواژیه که خیلی خیلی باکلاس تر و بازتر و خنک تره خیلی خوش بوئه،گفتم این بو رو یه پسر بده چطوره گفت عالییییههه دستمو از پشت دراوردم گفتم هلنا این ساواژ اصلیه با حالت فان گفت ازش یاید عذرخواهی کنم چقدر خوش بوئه چقدر فرق داره با همه ساواژهایی که به بینیم خورده چرا پس با ادکلن عموم فرق داره؟ جلوش نشستم گفتم ادکلن عموتو نمی دونم فقط خواستم بهت بگم دقیقا دنیا همین شکلیه پر آدم های فیک و کپی که می خوان ادای آدم های اصیل رو در بیارن، حرف ها و حتی کارهاشون در ظاهر شبیهشه ولی این کجا و آن کجا! پسر مسئولیت پذیر واقعی کجا و کسی که اداشو در میاره کجا،مردی که پناه میشه برای پارتنرش کجا و کسی که اداشو در میاره کجا، آدم غنی کجا و آدم نو کیسه کجا، ادای روشن فکر داشتن کجا و با شعور واقعی کجا، خیلی خیلی فرق داره همه چیز. گفتم اما اصالت مهجوره کسی قدرشو نمی دونه پیدا نمیشه باید پیداش کنی

احد جان در اروپا که تا ۲۰۲۴ هنوز عربی ها باب نبود و اصولا اسانس مترویی هم پیدا نمی شد و این ادکلن هم ۳۰۰ الی ۴۰۰ یورو بود و تنها مشابه اقتصادیش با عملکرد پایین تو اروپا ویبرانت لدر زارا بود، باز چرا اونتوس اولین پیشنهاد برای مردهایی بود که بالای ۲۵ سال دارند و دنبال رایحه مدرن بودند؟
چرا تو جهان آرمان کلاب پر فروش ترین ادکلن شد؟
کرید اونتوس به خاطر این محبوب شد چون پاسخ صنعت به سلیقه عموم مردها بود تلخ و خنک و شیک و مردونه.
نه پناهی بود برای مردهای سفید پوست امریکا و نه چیز دیگه ایی، حالا عملکردش دست خوش تغییر شده و نمی ارزه به نظرم، بله، اما تاکید می کنم هیچ مشابه ایی شبیه به خودش در نیومد در مقابل رایجه اصلی امثال آرماف ها بوی شیشه پاک کن لیمو میدن، این گزاره معروف تو فرگرانتیکا و رددیته فقط کافیه اصطلاح lemon cleaner armaf club رو سرچ کنی ببینی چه داستانیه.
تموم حرف من این بود رایحه اصلیش هیچ وقت تو خیابون بو نمی کنه آدم دقیقا این داستان برای ساواژ هم اتفاق افتاده، ساواژ ائو دی تویلت رو بو کنی تمام سلولهای ریه ات خنک میشن اما بوی ساواژ خیابون ها سردرد آور و تند و گرم و نت های پرت و پلاست.
حرفم اینه بیشتر از اینکه رایحه تکراری شه اسم تکراری شده.

می دونم کلی زحمت شد براتون ، یه دنیا ممنون بابت وقتی که گذاشتین و نوشتین همشون رو❤️

سجاد جون، این ادکلنه نه تنباکو داره نه سیب نه دارچین و نه ادویه و نه چوب کندر،قلیون سرا و دو سیب و اینا با پسیفیک چیل؟

وقت به خیر ، ممنون از حضورتون و به اشتراک گذاشتن تجربتون ببخشید اگر بخواهین در مشابه های اقتصادی لویی ویتتون برای مردان از بابت عملکرد لیستی معرفی بفرمایید چطور خواهد بود.ممنون

استاد سخی ، من شب های زیادی رو تو دل جنگل و روستاهای دور بودم ، تو دورترین منطقه برهوت که آسمون تاریکه ستاره ایی که تو شب های شهر محوه روشنترین تزیین آسمون میشه، در این شب های تاریک وجود نازنین شما و گفتار شما بیشتر تزیین می کنه این فضا رو، ما قدردان حضور شما و بزرگواران هستیم، در راستای حرف هاتون نقلی از عبدالله موحد می گم همون کشتی گیر اسطوره ایی ایران ، می گفت : من اهل شمالم، هوای ابری زیاد دیدم ولی خوب می دونم آفتاب هیچ وقت پشت ابر نمی مونه،آفتاب روزهای خوش هم بالاخره بر سرزمین ما می تابه ، باری این گفته پدر بزرگوار شما مثل پدر من هم بود دقیقا... گاهی دقیقا به حرف های شما هم فکر می کنم...که چه خوب روزهای سیاه کمتری رو میبینه، چه می شه گفت ممنون که من رو به گفتار شیرینتون مهمون کردین

آره درسته در اصل بازار هدف آمریکا بوده چون امریکایی ها خیلی آمالفی و پورتوفینو رو می شناسن و میرن، اینکه اونا ساحل های غربی رو با لیموناد و موهیتو و چند چیز دیگه عجین می دونن چون گذرشونو تابستونا می خوره به اون مکانا،بعدم خواستن بگن بوش شکوفه ایه نرولی رو چسبوندن بهش شد این پکیجی که می بینین.واقعیت اینه که حرف های من اصلا مهم نیست ، مارکتینگ مهمه، من صرفا خواستم یه سری اینفورمیشن از داستان هاش بگم، راجع به شیشه هم درست می گین، اسامی ایتالیایی برای کارهای تام فورد فکر کنم ریشه تو سال ها زندگیش تو میلان و کار با گوچی داره.

قرن هفده ام یه پرنسس بود به اسم آنا ماریا اُرسینی تو شهر نرولا یه جایی نزدیک رم، که از روغن بهار نارنج برای دستکش و کفشش استفاده می کرده، بعد تو‌ جمع رویال این رایحه و این کارش باب میشه به اسم شهرش ، میشه نرولی، که الان معادل معنی شکوفه بهارنارنجه،مرکز بهار نارنج و کلا محصولات سیترسی تو ایتالیا جنوبشه، کَلَبریا و سیچیلی (سیسیل)ه، تو پورتوفینو والا تهش درختای بِه باشن, مثل این می مونه به جای گردوی دماوند یه ادکلن باشه گلاب دماوند و به جای گلاب کاشان باشه گردوی کاشان؟ یا یه چیز مثل موزهای شیراز؟ پسته تهران؟ زعفرون تبریز؟ یه چی تو این مایه هاس این اسم، حالا منکرش نیستم ممکنه تو ساحل غربی مخصوصا سمت لا اسپیتزا نارنج باشه اما بهش معروف نیست. این کار بوش هم زنونه اس یونی نیست عملکردشم خوب نیست.می ارزه؟ نه بابا! پیشنهادم acqua di parma essenza di colonia اس. تو این خونه بویی عملکردش بهتره.

بیچاره قلبم که تو کوچه پس کوچه های این شهر می گرده که اتفاقی تو با ماشینت رد شی ترمز کنی و بگی پسرم اینجا چی کار می کنی، پدر نازنینم، این آخرین رایحه تو بود، نمی دونم عاشقش باشم یا ازش گریزون باشم، نمی دونم به چرخ گردون لعنت بفرستم که چرا تو رو زود ازم گرفت یا درود بفرستم که چنین نازنینی رو پدرم قرار داد، بگم خوش اقبال بودم که بودی یا بد اقبال که نیستی، نمی دونم نمی دونم... فقط می خوام بگم اگه می تونستی این متن رو بخونی بدونی که دوستت دارم هزار بار بهت گفتم مثل بوسیدن یه نوزاد که سیر نمیشه آدم هزار و یکمین بار هم میگم دوستت دارم.

bruises by lewis capaldi
,لطفا این آهنگ رو گوش بدین برای این کاره.
تو کلبه ایی چوبی دورافتاده تو دل جنگل هیرکانی ، با صدای زنگوله ها بیدار شدم متوجه شدم چوپان پا شده رفتم بیرون دوربین رو برداشتم وقتش بود که فیلم بگیرم، مه گرفته بود هوا سرد بود دیشب بارون زده بود، زمین خیس بود، من جزو معدود فیلمسازهای مستند ایرانم که با لنز وینتیج کانتکس زایس کار می کنه، فلزی سرد با کیف های چرم طبیعی، کیف لنز چرمی رو بیرون می کشم ،آدرنالین فیلمسازیم بالا می ره، دوربین فوکوسه،خیلی سرده، شروع کن پسر! وقتشه ، پره بینیم باز میشه بوی مه، بوی علف های زیر پا و بوی چوبی کلبه خیس پشت سرم ،بوی کمی از روکش چرمی لنز، بوی چند نوع درخت، بوی جنگل سرد مه آلود زمستونی،بوی مبهمی از چند نوع درختش، این ادکلن همون لحظه اس، راشن لدر باید اسمش باشه هیرکان لدر که صدهزار بار قشنگ تر از اسمشه. کاش می شد یه شات از کارمو ضمیمه این کامنت کنم. عملکرد این کار متوسطه درست مثل اون لحظه از جنگل مه آلود که با دست های نور خورشید صبح کم کم محو میشه.