ماجرای عشق من به این عزیز از دست رفته برمیگرده به بهار سال ۱۳۸۹ یک غروب گرم خرداد ماه، خیابان وزرا، توی قفسه عطرهای رنگارنگ، محلول شفاف آبی رنگ مثل یک تکه از آسمان تو قلب چوبی این عطر احاطه شده بود. ظاهرش خنکی دلچسبی داشت. نه فقط خنکی بوییدنی یا لمس کردنی، حتی نگاه کردن بهش هم چشم و روح بیننده را خنک‌ میکرد.
لابلای بوییدن اساطیر آکواتیک (آکو دی جیو و لایت بلو و …) بر خلاف توصیه جناب عطرفروش مبنی بر اینکه دلبر من قابل قیاس با بزرگان نیست، خواستم که تستش کنم. خونه ای که ازش میومد (dsquared2) چیز دلگرم کننده ای نبود، تو دنیای عطر هم اصل و نسب خاصی نداشت ولی امان از «عشق در نگاه اول»
با پاف اول تمام ذهنیتم عوض شد. خنکی آخرین کلمه مناسب برای توصیف این نازنین بود. باطراوت، سرزنده، فرح بخش، روح نواز، افسوس که دایره لغاتم از توصیف بهتر و بیشتر قاصره.
گذشت و گذشت، این عطر پایه ثابت سبد خریدم بود ولی صد حیف که تولیدش متوقف شد و الان من موندم و چندتا شیشه خالی،
یک کالبد بی روح …