با سلام اگر اشتباه نکنم کار گردان سورئالیست مورد نظر لوییس بونوئل باید باشه نه فرنچ بونوئل .

بهمن ماه گذشته رفته بودیم کاخ گلستان ،موزه ی کاخ پر از نقاشی ،عکس و فرشهای قدیمی بود .خیلیم شلوغ نبود یکی از بازدید کننده ها ، انجل شیر پوشیده بود. حس میکردم اون بوی مش.روبی کمی ترش رایحه، مثل یک شراب چند صد ساله ،همخوانی عجیبی با اون فضا داشت .

حقوقها همیشه شیش ماه، عقب بود. اخرین حقوقش رو ،سه ماه قبل از جنگ، گرفته بود .هر روز ، اواخر زمستون امسال که کارخونه فعال بود ،به بچه های کارخونه ، میگفت : یالا بجنبید،بریم کارفرما ، یه دونه تیر در کنن ، پول هممون مالیدس .
بعد تعطیلی اجباری ،تلفن های هرروزه به رییس و مالی و اداری ، بی فایده تر شده بود. دیگه حتی گوشیم جواب نمیدادن.........با هر پیامکی به گوشی ، فکر واریز حقوق به مغزش میرسید. ولی بعد نگاه کردن به گوشی ، حسابی کنف میشد .....یه شب ،انگار سبکی خاصی تو وجودش حس میکرد. مهم نبود، فردا چی میشه ،یکی دوپاف ،ته مونده ی بلک افغان رو، روی مچ دست چپش ، اسپری کرد. چند ثانیه ای، مچ دستشو عمیقا بو کرد، لحاف رو روی سرش کشید‌و به خواب عمیقی فرو رفت.

سلام به تو مسیح عزیز
امروز تصادفی ریویویی که برای دریک نوشته بودی خوندم.
رفتم صفحه ی عطرگرامت و تا جایی که فرصت داشتم خوا ندم و خواندم و لذت بردم و گاهی غمگین شدم.....
جای شما در عطرافشان خیلی خالیه .

درست ۲۵سال پیش، که زندگی، پیش رویمان بود نه پشت سرمان ،عصری که فردایش باید میرفتم ارومیه ،برای ثبت نام ترم اول دانشگاه ،
رفته بودم شیک ترین بوتیک شهرمان که یک پیراهن چهار خانه درشت و شلوار پارچه ای بخرم .
بوتیک با ان فضای چوبی گردویی تیره و نور پردازی خاص که به شکل مورب از سقف میتابید با بوی رایحه ای عجین شده بود که برای لحظاتی حواسم را از خرید پرت کرد .
بلافاصله پرسیدم عجب بویی اسم عطرتون چیه اقا ؟
صاحب بوتیک با لبخندی از روی تواضع گفت «دریک».
من که از شعف کشف رایحه ای اینچنین متفاوت با همه ی عطرهایی که میشناختم حسابی کیفور بودم با شنیدن این جمله که «دوست داری بزنی به لباست » دچار ذوق مکرر شدم ...........
روز اول دانشگاه و جوانی و امید و ارزو با ان پیراهن چهار خانه و دریک ..تا ابد در خاطره ی نوستالژیک من جاودانه است .

اگر اغراق نکنم تا حدودی بیشتر عطرهای مردانه ی معروف موجود در بازار ایران رو میشناسم و تست کردم .ولی هیچ شناختی از عطرهای زنانه ندارم .
به لحاظ قدمت از پوران هوم و کارون یاتاقان و ارامیس و وان من شو و مکسی و دریک و سیگار و بست و لی کوپ که بگذریم ......عطرهایی که این سالها ترند شدند و همشون عامه پسند بودن و سر هر گذرگاهی به مشام میرسیدن اینها بودن : (اگر عطری رو جا ننداخته باشم) لالیک انکر نواق ، تق هرمس، تام فورد بلک ارکید، بلک افغانو، کریداونتوس،دیور ساواج ، باکارت قوژ و مگاماره و انجل شیر هایپ های روز گار بودن ....هر چند انجل شیرو باکارت قوژ رو بیشتر خانمها دیدم پوشیدن .
ایا طی این سالها عطرهای زنانه ای داشتیم که همینقدر به ترتیب سال فراگیر بشن ؟
دوستان اگر فهرست کنند ممنون میشم .
خوشبو و سلامت باشید

وقتی از زندگی اکنونمان لذتی نمیبریم، ناخوداگاه .گذشته را پالوده میکنیم .خوبیهایش را چند برابر،و بدیهایش را نادیده میگیریم .(نوستالژی )
با اینکار رنگی به زندگی یکنواختمان می پاشیم و کمی ارامش میجوییم .
گاها ناچاریم برای دوام اوردن به نوستالژی پناه ببریم .
زنده باد نوستالژی

در مواجه اولیه با والنتیتو اومو و نسخه ی اینتنس بنظر میرسید اینتنس تلخ تر و جذابتر و سنگین و مردانه تره .بی درنگ اینتنس رو خریدم .
ولی به مرور زمان و‌ مصرف نصف باتل اینتنس متوجه شدم اومو چیز دیگریست .
نصف باتل باقیمانده رو با گرلن بوا میستریو خواهر زادم تاخت زدیم و‌هر دو خوشحالیم.
حیف که اومو خیلی کم رمق کم جونه .

به خیال من
دیور هوم اینتنس =تام کروز (فرانچسکو توتی )
پرادا لهوم = تام هنکس
والنتیتو اومو اینتنس =کیانو‌ ریوز
ژیوانشی جنتلمن =جان تراولتا
انتخاب خودم پرادا لهوم هست ارام نجیب خاموش .

سلام به همه از خواندن ریویوی خودم خندم گرفت .به خودم گفتم خب گرلن ایدل چه ربطی داره به والنتینو اومو اینتنس ؟خب شاید تو این ریویو جایی که گفتم نسخه تویلت گرلن شیرین تره و شیرینی والنتینو ازاردهندست برام اینجوری نوشتم .در واقع هر چی اون لحظه تو ذهنم بود بدون ویرایش نوشتم .شایدم چون این عطرها رو داشتم اینجوری مقایسه کردم.بهرحال شاید نوشته ی من بدرد کسی بخوره 😀