این عطر اگر بهش شخصیت داده بشه :
یه کابوی (گاوچرون آمریکایی ) که کت ژیر چرمی به حالت بوفالو و شلوار جین به تن کرده با بوت های چرمی از روی گل های خیس رد شده و سوار بر اسب خودش میشه رایحه تنباکو مثل توتون ای که با باز کردن جعبه سیگارش به مشام میرسه.... برمیگرده و به معشوقش نگاه میکنه و کلاهش به نشونه سلام با دستش میزنه...
رایحش موندگاره .... اما میتونم اینو بگم هر کسی دوسش نداره.... فقط کسی که تو سبک خود گاوچرونه دوسش داره ....
خشن .... داغ ... شیرین .... و خاص .... برای بچه خوشگلا نیست...

دختری اشراف زاده وارد روستایی در ایتالیا شده به دنبال نعل اسبی سفارشی برای اسبش که پدرش ازو خواسته میگردد . ناگهان پسری جوان با موهای خرمایی تاب دار و اندامی ورزیده مواجه میشود که در حال آهنگری میباشد . چشمانش به او برخورد میکند ... بوی اهن ... کاه ..چوب سوخته حاشیه کوره ... شیرینی وانیل کلوچه نیمه خورده شده سنتی روی میز کار بلند میشود ... گویا بوی آن پسر درون قلب او نفوظ کرده است .... واژه ترونی Terroni به ایتالیایی یعنی (دهاتی ) همان پسر جوان ورزیده اهنگر که دل دختر اشراف زاده را ربود...